Kendimize bir soru soralım:

Yaşlı anne ve babamıza bakmalı mıyız?

Geçmiş dönemlerde böyle bir soru

kimsenin aklına gelmezdi.

Geniş bir aile,gelin-damat hep beraber

aynı çatı altında

anne babayla yer içilirdi.

Köyden şehre göç hızlandı.

Herkes işinde gücünde.

Hayat mücadelesi.

Koşuşturmaca.

İnsanın kendine ayıracak zamanı bile yok.

Yaşlıların bırakıldığı yerler bakımevleri,

Huzur evleri.

Nüfusumuz yaşlanıyor.

Gelecek zamanlarda

yaşlılar daha çok bakıma ihtiyaç duyacak.

Yaşlı ebeveynlerimize bakmak

sadece bir sorumluluktan öte bir şey.

Minnettarlığın güzel bir ifadesidir.

Niçin böyle düşünmeliyiz?

Yaşlı ebeveynlerimize bakmak

hayat döngüsünün bir parçasıdır.

Gelişim yıllarımızda

bizi besleyip önemsedikleri gibi,

sonraki yıllarda da destek ve

sevgi vermek doğal bir ilerlemedir.

MİNNETTRALIK

Anne babalarımız çocukluğumuz boyunca

refahımızı sağlamak için zamanlarını,

enerjilerini ve kaynaklarını

özverili bir şekilde adadılar. 

Onlarla ilgilenmek,

bizi hayata bağladıkları için

şükran duygularımızı göstermenin bir yoludur.

Yaşlı ebeveynler genellikle

zengin bir bilgeliğe ve

yaşam deneyimine sahiptir. 

Hayatı acısıyla tatlısıyla yaşamışlardır.

Hayattan ders çıkarmışlardır.

Onlara değer vermek,

bu değerli kaynaktan yararlanmamıza,

onların yolculuklarından öğrenmemize ve

kendi hayatlarımızı zenginleştirmemize olanak tanır.

GELECEĞİ KURMAK

Anne babamıza bakmak,

aile bağlarını güçlendirir ve korur. 

Çocuklarımıza aile birliğinin ve

desteğinin önemi konusunda

güçlü bir mesaj veriyor.

Anne-babalarımıza bakma sorumluluğumuzu

yerine getirerek kendi çocuklarımıza

olumlu bir örnek oluşturuyoruz. 

Onlara şefkat, saygı ve

aile bağlarının önemini aşılar.

Doğa, yaptığımız eylemlerin

bize geri döndüğü kavramı olan

karşılıklılık yasasına göre işler. 

Hepimiz biliyoruz;

“İyilik yap,denize at!

Balık bilmezse Halik bilir!

Anne babamıza özen göstererek

sadece görevimizi yerine getirmekle kalmıyoruz,

aynı zamanda ileriki yıllarımızda

ilgi ve saygı görmemize de zemin hazırlıyoruz.

Sevdiklerimize, özellikle de

yetiştirilmemizde çok önemli bir rol oynayanlara

bakmaktan kaynaklanan

derin bir duygusal haz vardır. 

Amaç ve bağlantı duygumuzu derinleştirir.

Esas itibarıyla yaşlı ebeveynlerimize bakmak ,

sadece bir zorunluluk değil; 

bu sevginin derin bir ifadesi,

yetiştirme döngüsünün devamı ve

gelecek nesillerin refahına yapılan bir yatırımdır. 

Bu, zamanın ötesinde bir şefkat ve

karşılıklılık mirası yaratmak için bir fırsattır.

Atalarımızdan öğreneceğimiz dersler var.
kıymetini bilelim.