Next
Mağduriyet kelimesini okuduğunuzda çoğunuz Ezidi hemşehrilerimizi kastettiğimizi anlamışsınızdır. Onların bir türlü bitmek bilmeyen, her defasında bir yenisiyle katmerleşen acıları ve mağduriyetlerini görmek çok acı ve üzücü…
Onların kendi ana topraklarına dönmesi için yapılan her girişim sevinç yaratırken, aniden yeniden sorunlarla karşılaşması onlar kadar, bizlerin de çok üzüldüğünü belirtelim….
MAĞDURLARA EL UZATILMALI
Mağduriyetlerin katmerleşmesi reva mıdır?
Ya da kader midir?
Reva insan kaynaklı, kaderse Allah’tandır.
Gördüklerimiz, duyduklarımız çoğu zaman insan kaynaklı görülen revadır.
Dinimizde ve geleneğimizde, mağdurlara el uzatılması güçlü bir şekilde belirtilmiş.
Ne yazık ki şahit olunan durumlar bu iki kanunun da umursamadığıdır.
‘Mağduriyet’ kelimesini okuduğunuzda çoğunuz Ezidi hemşehrilerimizi kastettiğimizi anlamışsınızdır.
Onların bir türlü bitmeyen bilmeyen, her defasında bir yenisiyle katmerleşen acıları ve mağduriyetlerini görmek çok acı ve üzücüdür.
Neden yüreklerinde sadece insan sevgisi, insan sıcaklığı taşıyan bu güzide hemşehrilerimizin yüreğini soğutup mağduriyetlerini arttırıyoruz?
ONLARI ANLAMAK…
Batman’ın büyüyüp gelişmesi ve genişlemeyle birlikte çevre köylerin; petrolün başkentinin sınırları içerisine girmesi o köy ve çevresindeki araziler değerlendi.
Bu değerlenme birçok kişiye ve köye şans olduysa da bazı köylerde mağduriyet yarattı.
Bu köylerden biri Yolveren-Çınera köyüdür.
Her ne kadar mağduriyet ve Ezidi kelimelerini yan yana yazmak istemesek de doğal olarak, kendiliğinden bir araya geliyor.
Son dönemlerde Çinera köyü; Karma Organize Sanayi Bölgesi ile gündemde.
Önceki gün yolumuz Yolveren-Çınera’ya düştü.
Geçmişi 500 yıl öncesine dayanan Yolveren-Çinera köyü, Batman kent merkezine 15 kilometre uzaklıkta.
Bir dönemdir muhtarlık yapan Cengiz Kıy ve Almanya-Batman arasında mekik dokuyan Muzaffer Gevci karşıladı bizi.
20 Yıl önce verdikleri hukuk mücadelesiyle köylerini koruculardan geri alan Kıy ile Gevci, atalarının topraklarına ‘tersine dönüş’le mutlu olduklarını söylüyorlardı ama bir endişe duydukları sorunlar da vardı;
Neler diyordu Kıy ve Gevci;
“Çocukluğumuz gördüğünüz bu taş evler, taş konuklar ve mağara evlerde geçti.85 Mağara evin olduğu köyün eski yerleşim birimi sit alanıdır. Köy meydanını görüyorsunuz, o eski yapılar ile okul binasına Bitlisli göçerler bizden habersiz girdi. Haklarında suç duyurusunda bulunduk. Henüz sonuç da alamadık.”
Kış mevsiminde sıcak illere yerleşen göçerler, Batman’ın çevresindeki köylere de geliyor. O yerleşim birimlerinden biri de Raman Dağı eteğindeki Yolveren-Çinera’dır.
Yolveren sakinlerinden Kıy ve Gevci’ye bir dokun, bin ah işit.
Dertleri bir değil ki.
Muhtar Kıy ve Gevci, anlatıyordu:
“Bir ayağımız Almanya bir ayağımız burada. Ailelerimizin yanına gittiğimizde, bizim burada olmamızı fırsat bilenler var. Arazilerimizin başkaları tarafından ekildiğini sonradan fark ediyoruz. Köyümüzün sınırları da her geçen yıl daralıyor.”
Yolveren’de Ezidiler, yine bazı haksızlıklara maruz kaldı.
Oysa tam tersi olmalıydı.
ONLAR BİZİM ANKA KUŞLARIMIZ
Onlar mürreffeh bir yaşamı geride bırakıp kendi topraklarında mutluca yaşamak istiyorlar.
Bizim onların bu isteklerine var gücümüzle destek olmamız gerekirken, birkaç kuruşluk rant uğruna onları üzüyoruz yine.
Ezidi’leri ve onların yaşamlarını uzun süredir gözlemleyen ve bunları gazetenin manşet ve sayfalarında veren tek yayın organı olduğumuzu gururla yazabiliriz.
Ezidilerin kendi topraklarını, özlemle, aşkla sevmeleri ve topraklarına bağlılığını görmek çok etkileyici, hatta hayranlık uyandırıcı.
Lütfen bu güzide insanların huzurunu bozmayalım.
Onlar bizim Anka kuşlarımızdır.
Onları omuzlarımızda taşımalı ve korumalıyız.
Sağlıkla kalın, Batman Çağdaş’la kalın…
