Sokaklarda çalışan çocuklar ile ilgili kim, ne çalışma yapıyor bilemiyoruz. Ancak görünen bir gerçeklik var ki o’da her türlü istismara açık olan yarının büyükleri çocuklarımız sokaklarda. Kiminin elinde çekirdek leğeni, kimisi su şişesi bir şeyler satabilmenin telaşındalar.
Kanunlarımız küçük yaştaki çocukların çalışmasını ve çalıştırılmasını yasaklamıştır. Hatta bunlardan alış veriş yapanlarda ceza kapsamındadır. Ancak ne devlet, nede vatandaş bu kanunları takmıyor. Polisin gözü önünde bir hırsızlık olsa polis müdahale eder. Ancak polisin gözü önünde mendil satan bir çocuğa polis müdahale etmez. Ediyor olsa Diyarbakır caddesinde yüzlercesi ekip otolarıyla çocuk karakoluna götürülürdü. Suçlar arasında bir fark mı var? Hırsızlık yapana aman tanımayan polis niçin geleceği çalınan çocuk satıcılarına müdahale etmez?
Kimi zaman düşünüyoruz, acaba bu çocuklar gerçekten de imkânsızlıktan ötürü mü çalışıyor? diye. Acaba babası yoktur, annesi hastadır diye mi çalışmaktadır? Ancak,  bu kadar saf niyetli olmamak lazım. Babası nezere oynuyor ve annesi de evde bebeğe bakıyordur. Hepsi öyle değil ama birçoğu babaları tarafından sokağa bırakılıyor ve akşam hasılat toplanıyor.
Kenar mahallede oturan birçok aile var bu durumda. Yevmiyeyi beğenmez babası ve gelen iş teklifini ret eder. E bu evin bir gideri var. Ne yapacak, hemen salıverecek sabileri sokaklara.
Devlet devlet olsa önce bununla mücadele eder. Çünkü bu çocuklar her türlü saldırıya karşı savunmasız durumdadır. Bundan birkaç yıl önce ayakkabı boyacısı bir körpe,  sapık tarafından evdeki ayakkabıları boyaması bahanesiyle eve götürüldü. Sonrası malum.
Devlet dediğin devletini koruduğu gibi vatandaşını da koruyacak. Eğer bu baba çalışmıyorsa zorla işe gönderemez, doğrudur. Ama bu fikirdeki bir baba iyi bir veli de olamayacağından alacak bu çocukları elinden ve kendi gözetiminde takip edecek. Eğer baba yatalak ise, yâda çocuk babasızsa o ayrı bir konu. Sosyal Yardımlaşma ile aileye gelir sağlanabilir. Ancak baba varsa ve çocukların sırtından para sağlıyorsa aynen dediğim gibi kendi gözetimine alacak.
 Bu çocuklar ayaküstü çalıştıkları için meslek edinemeyeceklerdir. Çünkü meslek edinebilmesi için az haftalık, çok işi göze almaları gerekecektir. Hâlbuki mendil, sakız satmada çok fazla bir beceri gerekmiyordur. Ustalık işinde ise kafasını vermesi ve bedenen zorlanması gerekecektir. Ayrıca haftalığı da düşük olduğundan haliyle parası daha çok olan cazip gelecektir. Hâlbuki yıllar sonra meslek edinmiş bir kişi olarak çok iyi bir gelire sahip olabilirdi bu kişi.
Sokakta her çeşit insanın saldırısına maruz kalabilirken ustalık gerektiren bir işte ustaları onu koruyabilecekti. Çok fazla insanla muhatap olmasına gerek de olmayacaktır.
Maalesef geleceğimizin mutsuz insanları işte bu şekilde şekilleniyor. Birçoğu cinsel tacize uğruyor. Dövülüyor, sövülüyor, hayata bakış açıları negatif yönde gelişiyor. Böyle bir birey ne kendine ne de toplumuna hayır getirmiyor.
Bazen bakıyoruz, ne kadarda zayıf, ne kadar da çelimsizler. Gözlerinde bir parıltı var, ürkeklik var. Bir şey alacaksınız diye size ümitle bakıyorlar. Siz yüzünüzü çeviriyorsunuz başka yöne. Çocuğunuza en cicili biçili giysileri alırken o yırtık elbisesiyle size bakıyor. Pamuk şekerini çocuğunuza verirken ayakkabı boyacısı çocuk da babasının ona bir gün pamuk şekeri vereceği günü hayal ediyor. Mesele bir lira verip şekerlemeyi kapmak değil. Mesele, babası tarafından böyle bir şeyin alınıp kendini değerli hissetmesi meselesidir. Ancak birçok sokak satıcısı çocuk maalesef bu duyguları yaşayamadan büyüyecekler. İnsani duyguları körelmiş olacak. Mesleksiz olacaklar. Her türlü bela ve musibet kişisel hayat hikâyelerinde çokça yaşanmış olacak. Mutsuz olacaklar, öfkeli olacaklar. Mutlu ailelerden ve şımartılmış çocuklarından nefret edecekler. Bu nefretle büyüyecek ve günün birinde hesap soracaklar. Bu hesap legal de olmayacak. Hırsız, tinerci, sapık, psikopat biri olarak büyüyecekler.
Sokakta satıcılık yapan çocukların izlenmesi gerekiyor. Akşam vakitlerinde kimler bu çocukları sokaklardan topluyor. Nereye götürülüyorlar. Ailenin başında kim var? Bu kişi çalışamayacak kadar kötü durumda mı, yoksa tam tersi sağlıklı bir kişi mi?
Geleceğimiz adına bugünün çocuklarına lütfen sahip çıkalım.