Evet, iklim değişikliğine bir tepki gerekiyor, ancak normalin ekseninden/ gücünden kurtulmak zor. COVID-19 pandemisi sırasında insanların maske takmasının ve zayıflatıcı bir hastalık karşısında alışkanlıklarını değiştirmesinin ne kadar zor olduğunu gördük.

Güven duygusu ortaya çıkar çıkmaz, tekrar “normal” hissetmeye başlamak için bu önlemler terk edildi. Küresel ısınmayla birlikte, hayatlarımızın değişmesini istememe konusundaki bu aynı isteksizlik, soruna dikkat etmemizi engelliyor. Sadece her şeyin normal hissetmesini istiyoruz.

Dahası, bazı insan tiplerinde küresel ısınmayla mücadele etmeye özellikle isteksiz olmalarına neden olan yatkınlıklar vardır; bunların en bariz olanı, çevresel ilgisizliğin sıradan bir ilgisizlik olabileceği gerçeğidir. Bazı insanlar genel olarak daha az duygusaldır ve bu nedenle dünyayla duygusal olarak daha az etkileşim halindedirler.

Isınan bir gezegenin yaklaşan tehditleri de aynı şekilde algılanır.

Kimileri içinse, iklim değişikliği konusundaki düşüncelerini değiştiren şey, serbest piyasa zihniyeti ve hükümet düzenlemelerine duydukları nefrettir.

Görünürdeki ilgisizlikler, çözülemeyen kaygıya karşı bir savunma mekanizması olarak değerlendirilebilir.

Biri yakındaki bir nehirden veya parktan bahsettiğinde, sanki o yer artık yokmuş gibi davranıp, nostaljik bir durum gibi değerlendirilebilir.

Bu bir zihinsel savunma mekanizmasıdır.

Gelecekteki bir olayla barışmak çünkü onu durduracak güçlerinin olmadığını hissiyatı.

Gelecek zamanlarda iklim değişikliği, yaşadığımız yere giderek daha da yaklaşan görüntülerle telefonlardan izlenen bir dizi felaket olarak kendini gösterecek ve sonunda biz de onu filme alan kişi olacağız.

Giderek pek çok insan, ısınan gezegenimizin yıkıcı tezahürlerini filme alıyor. Giderek daha fazla insan, bu duruma önem vermek zorunda kalıyor. Ancak, iklim değişikliğini bizzat deneyimleme ihtiyacı, hasarı azaltmak için bize çok zaman kaybettirdi. Teknenizdeki bilinen bir sızıntıyı onarmak için gereken süre, ayaklarınız suyun altındayken kıyıdan üç saat uzakta olmak değil; yine de geç olsun güç olmasın.

Bu konuda toplumları geliştirerek potansiyel zararların bir kısmını önleyebiliriz ve durduramadığımız zararlara da uyum sağlamalıyız.

Mesela Fosil yakıtlar geleceğimiz değil. Petrol endüstrisi ürünlerinin çevremizde felaket niteliğinde değişikliklere yol açacağını içsel olarak kabul etti.

Petrokimya şirketleri, zenginleşmelerini sağlamak için 1980'lerden itibaren şüpheyi bir silah olarak kullanmaya başladı.

Bu da bazı insanların umursamaz görünmesinin bir başka nedeni: petrol şirketlerinin propagandasına inanmaya başladılar.

İklim değişikliği gibi büyük bir sorun, bu gezegende nasıl yaşadığımızı kapsamlı bir şekilde değerlendirmeyi gerektiriyor.

Birçok kişinin belirttiği gibi,

her şirketin çeyrekten çeyreğe sürekli olarak kârlılığını korumasını gerektiren “sürekli büyüme” sistemimizi sorgulamamız gerekiyor.

Sınırsız büyüme, sınırlı gezegen kaynaklarımızın israfına yol açıyor. Alabileceğimiz önlemlerden biri de, oy sandığına giderken iklim değişikliğini aklımızda tutmaktır.

İnsanları ilgisizlikten kurtarıp harekete geçirmek için elimizdeki tüm araçları seferber etmeliyiz. Duygusal çağrılar bazıları üzerinde işe yararken, bazıları üzerinde yaramayabilir. Karmaşık problemler, bir dizi çözüm gerektirir.

Kayıtsızlık -vurdumduymazlık-, ilgisizlik anlamına gelmez.

Bir savunma mekanizması olabilir. Hepimiz, benzeri görülmemiş boyutlardaki bir sorunla nasıl başa çıkacağımız konusunda kendimize hoşgörü göstermeliyiz.

Hepimiz iklim değişikliği savaşçısı olup, gezegenimiz koruyalım!