“İstanbul Bağcılar’da cinnet geçiren Sasonlu baba eşi, çocukları ve kardeşini vurduktan sonra kendi başına sıkarak intihar etti.”
Bu haber yerel medyanın yanı sıra yaygın medyada da geniş yer buldu.
Sadece sonuçla ilgilenen bir toplum olduğumuz için vahim olayın nedenlerini düşünen pek az insan oluyor…
Bu olay karşısında acaba birileri kendilerine ‘pay’ çıkarttı mı?
Yanıt çok basit; hayır…
Kürtlerin yazgısı misali göç, dağıtıyor insanlarımızı. Dağıtmakla yetinmiyor paramparça ediyor aileleri.

Olayın temelinde yatan ekonomik sıkıntılar yüzünden Sargık ailesinin konumunda olan yüzlerce aile, İstanbul, İzmir, Antalya, Bursa gibi büyük iller olmak üzere batı illerine göçe zorlanıyor.
90’lı süreçlerde köyleri yakılan, yıkılan insanlarımız topraklarından kopmak zorunda kalırken şimdilerde ise ekonomik sıkıntılar felaketlere zemin hazırlıyor.
Ekmeğini yapraktan, gıdasını bahçesinden-ağacından sağlayan yöre insanının göç nedeniyle başına gelmeyen kalmadı.
Kimi bodrum katlarındaki tekstil atölyelerinde, kimi inşaatlarda, kimi hamallıkta hep ama hep ezildi.
Acımasız 90'lı yıllarda göç mimarları Başbakan Tansu Çiller ve ortakları Mesut Yılmaz, Bülent Ecevit ile MHP’nin ilk darbeyi vurduğu insanlarımız hala kendine gelemedi...
Şimdilerde ise göçün ağır faturası ‘katliam’ olarak karşımıza çıkıyor.
Batman’ın kırsal kesiminde aile nüfusları 10 civarında olan aile reisleri maddi olanaksızlıklar yüzünden umudu ‘batı’da buluyor. Ama o umutlar kısa sürede tükeniyor ve sosyal patlamalar yaşanıyor.
Ak Parti iktidarı 10 yılda birilerine göre ‘iyi’ birilerine göre ise ‘kötü’ işler yaptı. Ancak kabullenmesi gereken bazı gerçekler de var. Bu ülkede bazı şeylerin değiştiğini görüyoruz. Başta sağlıkta ve eğitimde köklü değişiklikler yaratan hükümet ne yazık ki Kürt sorununda olduğu gibi ekonomide ve sosyal olaylarda ‘pasif’ kaldı.  
Güneydoğu Anadolu Bölgesi’nde ekonomik nedenlerden ötürü göç etmek zorunda kalan ailelerin feryadını ne yazık ki iktidar göremiyor. Son yıllarda bölgede ciddi yatırımlar gerçekleştirilmiş olabilir ama insanlarımız istihdam edilemiyor ve evlerine ekmek götürmekte zorlanıyor.
Sargık ailesi ‘tatil’ için değil, ‘ekmek’ için gurbetteydi. Yaşanan olayın sonuç bölümünde sadece yaşamını yitiren insanlar ön plana çıkartılıyor. Oysa ailenin dramı ve sefaleti konuşulmuyor…
Yaşananlar aslında Bilge köyü katliamını da bir noktada hatırlattı bize. Her iki olay her ne kadar farklı gibi gözükse de ‘adli’ yönden aslında aynı.
Burada önemli olan, devletin göçe önlemler almasıdır.
Kimsenin yurdundan kopartılmak zorunda kalmadığı günler dileğiyle.