“Dünyanın Bütün Çiçeklerini Getirin Bana…” diye başlayan bir şiir vardır. Her dinlediğimde beni hüzünlendiren, yıllar öncesine alıp götüren. Her öğretmen bir umuttur,  bir ışıktır, ışığı bekleyen gönüllere.

            Çiçekleri sulayan bahçıvandır, umutları yeşerten bir şuadır öğretmen. Anadolu’nun karla kaplı yollarında umudu bekleyenlerin umudu olmak dizlerine kadar batarak giden bir rehberdir öğretmen. Kalabalıkların arasında kaybolup gitmesinler diye öğrencilerinin, kalabalıkları yararak başı dik yürüyendir öğretmen.

            Akçenin en değerli varlık olduğu zamanda, akçesizliğini yüreğine gömendir öğretmen. Çocuklarının başını eğmemek için, çocuklarına maaşım yetmiyor diyemeyendir öğretmen.

            Bir dokunuşu hayattır öğretmenin, sevgiye susmamış gönüllerin kafasına. Kırık kalplerin, yaralı gönüllerin doktorudur öğretmen. Öğretmenin bakışları ilaçtır, ihmal edilmiş, itilmiş, hırpalanmış gözlere. Kimimiz anne belledik seni, kimimiz baba öğretmenim.

            Haksızlığa başkaldırıyı öğretendir öğretmen, haklının yanında ve haksızın karşısındadır. Öğrencileriyle geçirdiği her anı kutsal sayandır öğretmen, derse geç kaldığı her dakikayı da kayıp. Teneffüste koruyucu melektir öğrencilerine, dalları kırılmasın diye yeşeren çiçeklerinin.

            Öğrenmeye açıktır gönlü öğretmenin, cahilliğe set çeker beyni. Çevresindeki kafesleri kırmadan önce kafasındaki kafesleri kırandır. Yüzyılı okuyandır öğretmen, bugünü anlatırken. Ufuklara kanat açandır öğretmen,  yanı başımızda dururken.

            Mürekkep kokusunu duyandır öğretmen, bilgisayarın tuşlarına dokunurken. Her öğrenci bir cevherdir onun için. Her birini yeri ve değeri ayrıdır gönlünde öğretmenin. İnsan sevgisidir gönlünü genişleten öğretmenin. İki damla gözyaşıyla süslenir karşılaşmalar, yıllardan sonra “öğretmenim ben geldim” diyen öğrencileriyle. İşte o an mutludur öğretmenim.

 Peki ya kurtaramaya çalışmadıysa bataklıktan bir çiçeği öğretmen. Ya öğretemediyse, hür olmayı, kardeşliği, sevgiyi. Ya kırdıysa gönülleri, tutmadıysa ellerinden yavrucakların.  Anlatmadıysa yardımlaşmayı, hoşgörüyü, takdir etmeyi ve vefayı. Ya kırdığı gönüller bir gün gelir kendi gönlünü kırarsa. İşte o an hayatın anlamı kalmamıştır öğretmenim. Çünkü ektiğini biçiyorsundur öğretmenim.

Bizleri fedakârlık, aşk, insan sevgisi hamuruyla yoğuran tüm öğretmenlerimize saygılarımı sunarken, gözlerindeki ışık, bakışlarındaki şefkat, yürüyüşündeki vakurluk bitmesin diyorum öğretmenim.