Yarım kalan işlerimiz... Bitmemiş aşklarımız... Yarı yoldan dönülmüş notalarımız... Aslında tüm bunlar bizi tamamlanmış işlerden daha çok yorar. Peki neden yarım kalmış şeyleri daha çok hatırlarız?

  Neden bizler hayatımızda iyi giden şeyleri değil de, tamamlanamayan şeyleri daha çok düşünürüz?

  Hiç sabahtan beri hatırlamakta zorlandığın şarkıyı hatırlamayıp gün boyu aklına takıldığı oldu mu? Ve bildiğin anda hissettiğin o rahatlama duygusu... Ya da okul hayatında sınavdan çıktığında öncelikle yapamadığın soruları hatırlayıp insanlara sordun, yoksa başardıklarından emin olduklarından mı? Bu durumun psikolojide bir karşılığı, bir tanımı var. Kısaca şöyle; "tanımlanmamış şeyler, olaylar, durumlar, tanımlanmış durumlara göre daha iyi hatırlanır"...

  Her şey yarım, her şey... Mektuplar yarım bırakılır mı? Yarım... Çantamda artık okunamayacak hale gelmiş yazılarım. Yazı kaldığı yerden yarım, artık anlamsız yazdıklarım... iki harfi bir araya getiremiyorum. Her şey yarım ve her şey birgün yapılmak üzere ertelenmiş! Birgün hepsini yapacağım! Birgün gelecek ben bütün o kitapları okuyacağım, bütün filmleri izleyeceğim. Uzun zamandır ertelediğim o görüşmeye gidecek, o mesajı atacak, hayatımda eksik olan bütün parçaları bulup yerleştireceğim. Öyle birgün gelecek ki ben, herkesi aramış, herkesi görmüş olacağım. Örneğin yarım kalan hayatımı tamamlayacağım, ben birgün her şeye doyacağım. Ah o "Geniş Zamanlar Ummak".. O gün gelecek mi gerçekten?

   "Her şeye rağmen akıyormuş hayat" öyle dedi bir arkadaşım.. Su gibi mi; girdiği her kabın şeklini alan.. Rüzgar gibi mi; önüne gelen her şeyi savurup uçuran, bazen de güneş gibi mi; doğduğunda her yeri aydınlatan ve ısıtan?

  Evet, hayat akıyor. Ben de istiyorum ama nasıl yapılacağını bilmiyorum dedim içimden. Çünkü ben bir süredir ilerleyemiyorum. Oysa her sabah güneş doğuyor, insanlar işlerine gidiyor, arabaların kornaları, telefonların alarmları çalıyor susmuyordu. Bir kadın köşedeki durakta otobüs bekliyor, çocuklar okula yetişmek için koştur koştur acele ediyor, yürüyen insanlar, kimi yalnız, kimi mutsuz, kimi mutlu, kimi yaralı... Dediklerine göre hayat akıyordu işte. Bense devamlı gelmesini beklediğim bir şey varmış hissiyle bekliyorum..

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner84